Vanochtend fietste ik door een gebied waar ik nog niet eerder geweest was. Ik bekeek het met open blik. Wat is het hier mooi en wat tof dat ik zie dat het zo mooi is. Ik besefte me ineens heel sterk hoeveel mensen dit niet werkelijk (kunnen) zien. Er is een tijd geweest dat ik het zelf niet echt zag. Dat is een hele gekke ervaring kan ik je vertellen. Je hoofd weet dat wat je ziet mooi is (in mijn geval koraalriffen), maar je voelt er niks bij. Ik hing daar in de zee met m’n snorkel boven die riffen en voelde….niks! Gelukkig ligt deze tijd ver achter me, al herinner ik me de ervaring nog goed.

Als je kampt met depressie, heftige ervaringen of de gevolgen van trauma dan staat je hart vaak niet meer open. Dat zit stevig dicht, deur liefst op drie sloten. Zo voel je niet de pijn van die ervaring(en), maar ben je ook niet echt helemaal aanwezig hier en nu. Hierdoor kun je niet genieten van mooie dingen om je heen en is het aangaan van werkelijk contact nogal een dingetje, je bent er tenslotte niet helemaal. De versie die mensen zien, is slechts een deel van jou. 

Hoe mooi zou het zijn als je kunt gaan leven mét het trauma in plaats van dat jij leeft alsof je nog midden in het trauma zit. Leven met betekent dat je alle delen van jezelf erkent, dus ook het beschadigde deel. Je lichaam is hierin heel wijs en geeft je de leidraad waar je van jezelf bent weggegaan. Door werkelijke aandacht te geven daar waar nodig ruim je oude rommel op en komt er meer balans. Niet door erover te praten, maar door je lichaam de kans te geven de reactie af te maken waar die is gestagneerd.

Paarden zijn er meesters in om op te sporen waar deze stagnatie zit en welke beweging er nodig is. Het werkt erg bevrijdend om weer thuis te komen in jezelf. Voel je welkom om dit een keer te komen ervaren.