Ik schoffel een zeer hard stukje grond. Ik wil er bloemenzaad inzaaien, voor de vlinders, de bijen, de paarden en mezelf. Het gaat mooi worden en fijn, ik zie het al helemaal voor me, ik voel de vlinders al om me heen. Maar eerst hard werken. Mijn zaadbed moet klaargemaakt worden, een beetje omgewoeld, en de weg vrij voor de nieuwe zaadjes. Overal steken nog stevige graspollen hun kop op. Terwijl ik mijn boer nog had gevraagd het “even met de rotoreg” te doen. Dat had hij gedaan, maar voor mijn bloemenstrook is er geen quick fix. Het moet langzaam, aandachtig, in het moment. Soms zit ik een tijdje op m’n knieën om er pollen uit te trekken, ik verbaas me over de lange wortels, hardnekkig, standvastig, ook krachtig en mooi. Soms hak ik met de schoffel hele stukken uit de grond, geïrriteerd. Als ik denk dat ik klaar ben en er nog eens overheen hark, komen er weer pollen tevoorschijn. Steeds een beetje minder dat wel. Als ik niet oppas word ik er moedeloos van. Ik hou mijn bloemenzee voor ogen en ga dapper door. Soms krijg ik hulp en lieve ideeën, zoals mijn zoontje van negen die voorstelde om een plekje midden in de bloemen te maken om te zitten, te zijn. Dat helpt, ik ben niet alleen.
Na al dat werk mag ik gelukkig gaan zaaien en verheug me op wat komen gaat. Hier en daar staat nog een pol gras, vooruit, die mag blijven staan, kennelijk hoort het erbij. Ik ben heel benieuwd hoe het er in het voorjaar uit zal zien.
Wat een mooi symbolisch werk eigenlijk dat schoffelen. De hardnekkige graspollen hebben wel wat weg van de nare ervaringen en belemmeringen die je met je mee kunt dragen. Er is werk nodig, hard werk, tijd om het uit te zoeken, bestaansrecht te geven. Te bekijken wat je aantreft. Je lijf voelen, huilen, zweten, mopperen en lachen. Bang mogen zijn omdat het steeds maar meer lijkt te zijn, moed verliezen en weer herpakken. Jezelf de tijd gegeven dit allemaal te mogen ervaren en ruimte te geven daar waar nodig.
Je maakt ruimte in jezelf om nieuwe stukjes van jezelf tot bloei te laten komen, nieuwe zaadjes te mogen planten op een opgeruimde basis. hier en daar zit een hardnekkige ervaring die diep in jouw verankert zit. Het hoort bij jou en dat is oké omdat je het weet en erkent, het zit minder in de weg en maakt het je ook wijs.
Hoe is het met jouw bloemenstrook? Is er schoffelwerk nodig, staan er hardnekkige pollen in de weg? Lukt het je om het de tijd en aandacht te geven die je verdient? Zodat je mag oogsten van alles wat je in je leven gezaaid hebt?