Een dubbel gevoel heb ik bij Moederdag. Ieder jaar weer word ik er verdrietig van. Want ik heb geen moeder om naar toe te gaan en daar word je dan toch weer eventjes fijn met je neus bovenop geduwd. Dan ook nog overal die reclames, ik erger me mateloos. Ik erger me omdat ik word geconfronteerd met het gemis, maar ook omdat het zo’n perfect plaatje is dat steeds geschetst wordt. De mooiste, liefste moeders, de fijnste, attenste kinderen. Zo is het in de “echte” wereld niet. En deze verhalen hoor ik in mijn praktijk maar al te vaak.

Dus ik heb Moederdag omgedoopt tot een soort Gedenkdag.
Mijn gedachten gaan uit:

• Naar degenen die moeder hadden willen zijn, maar het niet werden, terwijl de wens er wel was.
• Naar moeders die net als de mijne een kind hebben verloren en dit kind moeten missen.
• Naar al die kinderen, die net als ik hun moeder geen extra knuffel kunnen geven en kunnen verwennen op deze dag, omdat zij er niet meer is.
• Ik denk aan al die kinderen die hun moeder op deze dag wel hadden willen knuffelen maar waar dat niet kan omdat het contact er niet is of te complex.
• En natuurlijk ook naar diegene die een moeder hebben, hier een fijne band mee hebben en genieten van haar.

Zo doe ik voor mijn gevoel recht aan iedereen. Je ben er tenslotte dankzij je vader en je moeder, zij hebben jou het levenslicht gegeven. Goed om daar bij stil te staan en te voelen hoe dit voor jou is. Je moeder heeft grote invloed op de eerste belangrijke fase van je verdere leven. Wat betekent het voor jou om kind te zijn van jouw moeder. Wat betekent het voor jou om (geen) moeder te zijn? Wat voor invloed heeft het op jouw leven en is dat ok?

Benieuwd naar de werking van jouw systeem en hoe jij hier onderdeel van bent? Voel je welkom om bij mij en de paarden op onderzoek uit te gaan!