Vorige week een meeting gehad over de polyvagaaltheorie. Kort gezegd beschrijft het de werking van ons autonome zenuwstelsel bij stressprikkels. Het zenuwstelsel kiest op verschillende niveaus wat op dat specifieke moment de beste reactie op een situatie is om onze veiligheid te waarborgen. Een supersysteem natuurlijk om ons veilig en in leven te houden.

Door bijvoorbeeld trauma of langdurige stress kan ons lichaam sneller overschakelen naar het systeem voor een onveilige situatie. In mijn praktijk tref ik mensen waarbij dit enorme impact heeft op hun dagelijks leven. Je ervaart dan een heftigere reactie op stress dan feitelijk nodig. Dit is erg vermoeiend, je lichaam staat als het ware continu “aan” en toch wil je er steeds van weg.

Het goede nieuws is nu dat je autonome zenuwstelsel weliswaar automatisch reageert, maar dat we het wel kunnen beïnvloeden. Dat is precies wat ik doe bij coaching met de paarden bij trauma of heftige gebeurtenissen. We gaan de signalen van het lichaam bekijken als boodschap, niet als iets wat er “mis” is. Door te leren je lichaamssignalen op te merken en te onderzoeken. Wat neem je allemaal waar en wat heeft het je te vertellen? En ook belangrijk, wat heb je nodig?  Door je lichaam te leren te kalmeren en een gevoel van veiligheid en ontspanning zelf actief te kunnen oproepen ontstaat er ruimte om dat wat (heftig)onveilig was bestaansrecht te geven. Zo pendel je als het ware heen en weer tussen ontspanning en spanning, veilig en onveilig. Alle spanning die in het lichaam was opgeslagen rondom de heftige ervaring kan nu weer in beweging komen zonder dat de stress te hoog wordt. Hierdoor neemt het negatieve effect op het dagelijks leven af en komt er meer rust en ontspanning.

 Ik ben heel blij dat er steeds meer wetenschappelijke onderbouwing komt op dit onderwerp.