Ik fiets! Ik wilde graag een beetje afvallen. Ik was al jaren een aantal kilo’s te zwaar, maar het lukte me niet om af te vallen. Ik deed heus pogingen, die ik vervolgens korte tijd volhield, om weer te vervallen in snoepgedrag. Ja ik beken, ik ben verslaafd aan suiker….
Nu had ik die verslaving al eens onder de loep genomen, want het was me wel duidelijk dat ik, nadat ik was gestopt met roken (oeps ook weer zo’n verslavingsding, daar komt nog een andere blog over!) ik me doodleuk op de volgende verslaving had geworpen. Ik deed mee aan een suiker-challange, een maand lang geen suiker eten. Ik leerde veel, hield het vol en viel uiteindelijk weer volledig terug….

Ik merkte dat dit wel heel erg over mij ging, want wat zat ik nou eigenlijk allemaal weg te stoppen en te pamperen met die suikers? Nou, mezelf dus!

Kijk, ik werd moeder 12 jaar geleden. Een super bijzondere ervaring, prachtige baby, maar ik had ineens een nieuwe rol als MOEDER! Ik ging, zoals bij mij past, in volle overgave voor die rol. Ik wilde het zo graag goed doen. Moeder zijn is voor mij bij verre de meest belangrijke rol, wat een verantwoording om die twee schatten met de juiste basis groot te brengen. Daarnaast had ik mijn werk, de paarden, hadden we thuis een heel druk bedrijf waardoor ik veel zorgtaken op me nam. Ik moet zeggen, ik deed het best behoorlijk goed al die rollen. Ik was alleen vergeten om goed te zorgen voor degene die het allemaal uitvoert, IK….
Ik voelde steeds een zeurende chronische onvrede. Steeds zo´n gevoel van `en ik dan`. Ik vond dit heel irritant, want het klonk zo ontevreden en zeurderig. En dat dempte ik dan weer met chocola of iets anders lekker troostrijks.

Terug naar het fietsen. Ik fietste dus nog op zo´n mamafiets, super degelijk en stabiel, breed stuur, de bevestiging voor het kinderzitje zat al jaren werkloos aan mijn stuur want de kinderen konden allang zelf fietsen. Met zo´n fiets kom je dus letterlijk niet vooruit! Mooie metafoor wel voor mijn leven….

Toen gebeurde er iets interessants. Ik ging in gedachten terug in de tijd. Als ik vroeger iets wilde afvallen(totale onzin trouwens, ik was prachtig maargoed), ging ik gewoonweg meer bewegen, want bewegen dat past bij mij. Dan ging ik ook vanzelf minder eten en tataaa doel bereikt.
Nu is het niet zo dat ik nu helemaal niet bewoog, maar sinds de kinderen er zijn waren mijn bewegingen steeds letterlijk afgestemd op hen of op de paarden of op het akkerbouwbedrijf of op …… in ieder geval niet op mezelf.

Ik stemde nu als het ware weer even helemaal af op mezelf. En voelde een innerlijke behoefte om te bewegen, het was subtiel, maar het zat er. Dit keer luisterde ik niet naar de discussie die direct in mijn hoofd plaatsvond, ik besloot naar de behoefte te luisteren.
Dus oude fiets op marktplaats, dit keer binnen no time verkocht, dat was alvast een goed voorteken. Mezelf een nieuwe fiets gegund, een sportieve, in en kek kleurtje. Beste beslissing ever! Nu fiets ik iedere dag, maak mijn hoofd leeg en mijn lijf wordt steeds sterker. Ik hoef mezelf maar af en toe een schop onder de billen te geven, maar over het algemeen gaat het vanzelf.

Wat me nu fascineert aan dit proces is dat ik dus een oud stukje `ik` herontdek. Ik was gewoonweg even vergeten dat ik me zoveel beter voel als ik beweeg. Ik wist dit al, maar door mijn nieuwe rol als moeder, was ik het kwijtgeraakt. Mijn bewegingen waren letterlijk afgestemd op alles om me heen, niet op mezelf. Ik voelde de ruimte niet en nam de ruimte ook niet. Ook was het belangrijk om mijn eigen chronische onvrede aandacht te geven en te onderzoeken in plaats van er constant over te oordelen en weg te duwen.

Wat ik er ook mooi aan vind is dat een oud stukje ik dus integreert in mij. Je zou verwachten dat het er allemaal gewoon is maar ik was het wel degelijk kwijtgeraakt. Door in alle rust, met aandacht en ruimte voor mezelf op zoek te gaan vind ik dus oude maar ook nieuwe stukjes die samenkomen in mezelf. En de kilo´s, die zijn er inderdaad af, misschien niet eens door het fietsen, maar dankzij het fietsen, doordat ik nu weer balans voel in mezelf en het niet nodig is om emoties te dempen met suiker. Wat een fijn gevoel, in mijn hoofd, in mijn hart en in mijn buik.

Hoe zit het met jou? Weet jij welke stukjes oude ik je wilt houden en waar je afscheid van mag nemen? Lukt het jou om je oordelen te laten en ruimte te maken om op ontdekking uit te gaan?