Onverwachts word ik geconfronteerd met mezelf, of beter gezegd met diepgewortelde angst.
Ik heb een paard ontmoet, wat ik eigenlijk wel graag wil kopen. Ik was maar een klein beetje op zoek, vertrouwend op wat er op mijn pad ging komen en ineens was hij daar. Hij is erg speciaal, de eerste ontmoeting gaat direct m’n hart in, ik ben compleet onder de indruk van hem. We hebben een connectie die ik moeilijk kan uitleggen, we spreken dezelfde taal.
Wel word ik enorm geconfronteerd met mezelf. Mijn zenuwstelsel gaat namelijk in standje actief op een niet prettige manier als ik op een paard ga rijden. Eigenlijk ben ik gewoon bang. Geen prettig gevoel om weer zo met mijn neus op gedrukt te worden. Maar met dit paard wil ik het wel, dat rijden, heel erg graag zelfs.
Dus moet ik gaan afwegen; laat ik hem gaan en doe ik niks met mijn angst? Dan vermijd ik dat onaangename gevoel, die nare sensaties maar ik loop ook ergens voor weg. Bovendien laat ik dan een paard lopen waarmee ik een hele bijzondere connectie voel. Ik loop dus ook iets mis door in dat oude te blijven. En inmiddels heb ik best ruimte in mezelf om die angst eens te gaan ervaren en onderzoeken wat ermee kan.
Ik rij al vele jaren, ik ben pas gestopt toen ik zwanger werd ons eerste kind en mijn grote paardenvriend Pasteur een blessure aan zijn schouder kreeg en niet meer leek te herstellen. Daarvoor heb ik jaren met hem en ook andere paarden gereden en steeds door mijn angst heengezet. We reden wedstrijden, gingen naar hei en bos, hebben veel avonturen samen beleefd. Dit was heel tof, maar kostte ook bergen energie. En ik ging ook structureel over mijn grenzen. Ik wilde zo graag paardrijden dat ik een gedeelte van mezelf besloot te negeren.
Feitelijk werkt dat niet zo goed en zeker niet bij het paard dat ik nu heb ontmoet. Hij is sensitief, super sensitief en als ik als het ware niet “thuis” ben in mijn eigen lijf (want afgesloten), dan zal hij daar niks van snappen. Het enige dat hij vraagt is dat ik volledig in contact ben met mezelf, omdat ik dan volledig in contact kan zijn met hem. Maar volledig in contact met mezelf, betekent dus dat als ik op hem ga rijden, ook volledig in contact zijn met de angst. Dat gaat een uitdaging worden. Want dat betekent niet, dat ik de controle kan pakken op het moment dat ik te angstig ben maar wel dat ik leer luisteren en onderzoeken waar de grenzen liggen en onder welke voorwaarden het voor mij wel kan.
Om in zenuwstelsel termen te spreken, ik mag gaan ontdekken wanneer ik gas mag gaan geven en wanneer ik afrem op een ontspannen manier, dus niet uit een overlevingsmechanisme keihard gasgeven (grenzen negeren) of keihard remmen (ergens niet aan beginnen om de angst te vermijden en hierdoor dingen mislopen).
Toch een mooi proces. Want ik ben eigenlijk ook wel nieuwsgierig hoe dat zal zijn als ik mezelf kan onderzoeken met de angst die er nu eenmaal is. Dat ik kan onderzoeken wat gebeurt er nu eigenlijk precies en wat heb ik nodig? Want ondanks al die jaren paardrijden heb ik doordat ik dat stuk zo wegduwde helemaal niet onderzocht wat er nu eigenlijk geraakt wordt in mij. Ik vermoed dat het oude angst is van verlies van controle. Want laten we wel wezen, als zo’n enorm paard (hij is echt heel groot😉) besluit dat hij weg wil rennen of gaat bokken of etc etc, dan heb ik GEEN controle.
Ook vermoed ik dat het oude angst is om los te laten en te vertrouwen. Me überhaupt veilig durven voelen, niet op mijn hoede hoeven zijn. Ergens diep van binnen zit er angst op deze thema’s omdat ze zo geraakt zijn in het verleden. En die komen allemaal omhoog op het moment dat ik op een paard ga zitten.
“Nou dan doe je dat toch niet” zou je zeggen. Toch weet ik ook dat die behoefte aan controle een soort schijnveiligheid is, ook is streven naar controle vaak nogal krampachtig. Veel ruimte voor volgen van intuïtie of je gevoel is er dan niet bij, je hoofd is met name aan het woord. Terwijl het me juist zoveel heeft gebracht om meer te luisteren naar de wijsheid van mijn lichaam. Ook leef ik juist de laatste jaren steeds meer in het moment en voel ik hoe fijn het is om te vertrouwen op dat het goed komt. Wat omhoog gaat komt ook weer omlaag. Soms heb je hoge golven te trotseren maar uiteindelijk wordt de zee weer kalm. En dat innerlijk weten is nu heel sterk.
Ook wil ik er eigenlijk niet meer mee akkoord gaan, dat ik leef terwijl ik die angst negeer. Het zo zomaar eens heel bevrijdend kunnen zijn als ik stop met negeren en onderzoek wat nodig is. Dan komen we letterlijk in beweging en geloof me, ik heb al gezien hoe deze beweging er samen met dit paard uit kan zien, prachtig!
Kortom allemaal ingrediënten dus om dit mooie paard uit te nodigen in mijn leven en samen met hem de reis te maken die voor ons ligt.
In de praktijk zie ik dezelfde soort processen. Ieder met eigen drijfveren en motivaties om juist wel of juist niet de hobbels op de weg aan te gaan. Ieder doet dit op het juiste moment en soms kan zo’n paardenneus je dan toch weer in de goede richting duwen. Weet dat je altijd keus hebt, je zit niet vast in het oude, ook jij mag in beweging komen. Heb je daarbij ook behoefte aan ondersteuning en een paardenneus die jou vriendelijk de goede richting in duwt? Mail/app/bel me om een afspraak te maken.